- استیکرهای عکاسی
- استیکرهای فضانوردی و نجوم
- استیکرهای عاشقانه
- استیکرهای ماجراجویی
- استیکرهای انگیزشی
- استیکرهای برندهای محبوب
- استیکرهای کوهنوردی
- استیکرهای سنگنوردی
- استیکرهای دوچرخه‌سواری
- استیکرهای سفر
- استیکرهای کمپینگ
- استیکرهای آفرود
- استیکرهای اسکی و اسنوبورد
- استیکرهای دویدن
- استیکرهای موتورسواری
- استیکرهای قهوه و کافه
- استیکرهای یوگا
- استیکرهای محیط‌زیستی
- استیکرهای حیاتوحش
تور دو فرانس چیست؟ هر چیزی که باید درباره Tour de France بدانید
تور دو فرانس چیست و چرا به یکی از مشهورترین مسابقات دوچرخه‌سواری جهان تبدیل شده است؟ در این مطلب با تاریخچه تور دو فرانس، معنی پیراهن‌های زرد، سبز، خال‌خالی و سفید، نقش تیم‌ها، انواع مراحل و دوچرخه‌های مسابقه آشنا می‌شویم و نگاهی هم به تور دو فرانس زنان، قهرمانان معروف، دوپینگ، جایزه نقدی و تأثیرات این مسابقه بر شهرها و محیط‌زیست می‌اندازیم.
تصور کنید سه هفته است که تقریباً هر روز روی دوچرخه هستید. بعضی روزها بیش از ۲۰۰ کیلومتر رکاب زده‌اید، بعضی روزها از چند گردنه بلند عبور کرده‌اید و حالا فقط یک چیز می‌خواهید: تمام شدن مرحله، اما هنوز تمام نشده. جاده بالا می‌رود، شیب بیشتر می‌شود، تماشاگرها دو طرف مسیر فریاد می‌زنند و پرچم تکان می‌دهند و شما باید با پاهایی که دیگر توان زیادی ندارند، چند کیلومتر دیگر هم ادامه بدهید. این تصویری از تور دو فرانس است؛ مشهورترین مسابقه دوچرخه‌سواری جاده‌ای دنیا.
تور دو فرانس فقط یک مسابقه دوچرخه‌سواری نیست. یک رویداد سه‌هفته‌ای است که هر سال بخش بزرگی از کشور فرانسه را درگیر می‌کند؛ از جاده‌های روستایی و شهرهای کوچک گرفته تا بلندترین گردنه‌های آلپ و پیرنه. مسابقه میلیون‌ها بیننده دارد، هزاران تماشاگر را کنار جاده می‌کشاند و برای چند هفته، زندگی در مسیر مسابقه را تغییر می‌دهد.
اما اگر تا امروز مسابقه را ندیده باشید، احتمالاً یک سؤال ساده دارید:
اصلاً در تور دو فرانس چه چیزی را می‌سنجند و چه کسی برنده می‌شود؟
تور دو فرانس چیست؟
تور دو فرانس یک مسابقه چندمرحله‌ای است که هر سال در ماه جولای (تیر و مرداد) برگزار می‌شود و معمولاً ۲۱ مرحله در طول ۲۳ روز دارد؛ دو روز هم برای استراحت دوچرخه‌سوارها در نظر گرفته می‌شود.
در هر مرحله، دوچرخه‌سوارها با هم رقابت می‌کنند، اما برنده اصلی تور لزوماً کسی نیست که بیشترین مرحله را برده باشد. معیار اصلی، مجموع زمان ثبت‌شده در تمام مراحل است. هرچه این زمان کمتر باشد، جایگاه دوچرخه‌سوار در رده‌بندی کلی بهتر است.
در مسابقه ۲۰۲۶، ۱۸۴ دوچرخه‌سوار در قالب ۲۳ تیم از بارسلون راه افتادند و پس از ۲۱ مرحله و ۳٬۳۲۰٫۷ کیلومتر، به پاریس رسیدند. مسافت کل تور در سال ۲۰۲۶، ۳٬۳۲۰٫۷ کیلومتر بود و مسیر شامل پنج پایان در ارتفاع، از جمله دو بار صعود به آلپ دوئز، می‌شد.
به همین دلیل تور دو فرانس را نباید فقط یک مسابقه ۲۱ روزه دانست. در واقع، یک مسابقه بسیار طولانی است که درون خودش چندین مسابقه متفاوت دارد: مسابقه برای قهرمانی کلی، مسابقه اسپرینترها، رقابت کوهستان‌روها، نبرد برای بردن هر مرحله و البته رقابت بین تیم‌ها.
مسابقه‌ای که برای فروش روزنامه شروع شد
داستان تور دو فرانس از جایی شروع شد که شاید چندان ورزشی به نظر نرسد: جنگ دو روزنامه.
در فرانسه اوایل قرن بیستم، روزنامه‌ها برای جذب خواننده با هم رقابت شدیدی داشتند. در چنین فضایی، ایده برگزاری یک مسابقه بزرگ دوچرخه‌سواری مطرح شد؛ مسابقه‌ای که قرار بود دور فرانسه بچرخد و آن‌قدر عجیب و سخت باشد که مردم بخواهند هر روز درباره‌اش بخوانند.
ایده را ژئو لوفِور، روزنامه‌نگار، به هانری دِگرانژ، سردبیر روزنامه L’Équipe، پیشنهاد کرد. دگرانژ در ابتدا آن را تقریباً دیوانگی می‌دانست، اما در نهایت پذیرفت.
اول جولای ۱۹۰۳، شصت دوچرخه‌سوار از مونژرون، در نزدیکی پاریس، حرکت کردند. اولین مرحله تا لیون ۴۶۷ کیلومتر بود و بیش از ۱۷ ساعت طول کشید. در پایان، موریس گارَن اولین نامی شد که در تاریخ تور دو فرانس به عنوان قهرمان ثبت شد. مسابقه موفق شد و روزنامه هم سود کرد. همین موفقیت کافی بود تا تور ادامه پیدا کند و کم‌کم از یک ایده تبلیغاتی به یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی جهان تبدیل شود.
شاید جالب باشد که بدانیم تور دو فرانس از همان ابتدا مسابقه‌ای کاملاً آرام و تمیز هم نبود. در سال‌های نخست، تقلب، میان‌بُر زدن و حتی دخالت تماشاگران و هواداران در مسابقه اتفاق می‌افتاد. تور خیلی زود فهمید که برای زنده ماندن باید هم یک مسابقه جدی باشد و هم یک داستان جذاب برای مردم.
در طول سال‌ها، چیزهای زیادی به آن اضافه شد: صعود به کوهستان، پیراهن‌های ویژه، تیم‌های حرفه‌ای، تبلیغات و البته افسانه‌هایی که بخشی از هویت تور شدند.
در جنگ جهانی اول و دوم مسابقه برگزار نشد، اما پس از پایان جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۷ دوباره به مسیر برگشت.
در سال ۱۹۱۹ هم یکی از مهم‌ترین نمادهای تور به وجود آمد: پیراهن زرد.
رنگ پیراهن‌های تور دو فرانس چه معنایی دارد؟
اگر فقط یک چیز از تور دو فرانس یاد بگیرید، بهتر است معنی چهار پیراهن اصلی را بدانید.
زرد؛ مهم‌ترین پیراهن
پیراهن زرد یا Maillot Jaune به دوچرخه‌سواری می‌رسد که در پایان هر مرحله کمترین زمان مجموع را دارد.
یعنی ممکن است یک نفر امروز مرحله را ببرد و پیراهن زرد را نپوشد. ممکن است دوچرخه‌سوار دیگری اصلاً مرحله‌ای را نبرده باشد، اما چون در تمام روزها زمان بسیار خوبی ثبت کرده، رهبر مسابقه باشد.
پیراهن زرد اولین بار در سال ۱۹۱۹ بر تن اوژن کریستوف قرار گرفت و بعدها به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای ورزش تبدیل شد.
سبز؛ برای امتیازها
پیراهن سبز مربوط به رده‌بندی امتیازی است. در مرحله‌های صاف، اسپرینترها برای کسب امتیاز با سرعت بسیار بالا به خط پایان می‌رسند. اما امتیاز فقط در پایان مرحله داده نمی‌شود و اسپرینت‌های میانی هم می‌توانند اهمیت داشته باشند. بنابراین پیراهن سبز معمولاً به نفع دوچرخه‌سوارانی است که در سرعت نهایی و جای‌گیری در گروه مهارت دارند. در سال ۲۰۲۶، مدس پدرسن این پیراهن را برد.
خال‌خالی؛ پادشاه کوهستان
پیراهن سفید با خال‌های قرمز برای بهترین دوچرخه‌سوار در رده‌بندی کوهستان است. در مسیر تور دو فرانس، برای عبور از گردنه‌ها و صعودهای مختلف امتیاز داده می‌شود. صعودهای سخت‌تر امتیاز بیشتری دارند و در پایان کسی که بیشترین امتیاز کوهستان را جمع کرده، این پیراهن را می‌پوشد. پس اگر جایی دیدید نوشته‌اند «پیراهن بهترین ارتفاع»، منظور درست رده‌بندی کوهستان یا بهترین کوهستان‌رو است. در تور ۲۰۲۶، ریچارد کاراپاز این پیراهن را به دست آورد.
سفید؛ بهترین جوان
پیراهن سفید به بهترین دوچرخه‌سوار جوان تعلق می‌گیرد؛ یعنی دوچرخه‌سواری که در آن سال ۲۵ ساله یا جوان‌تر باشد. در ۲۰۲۶، ایساک دل تورو هم روی سکوی نهایی قرار گرفت و هم پیراهن سفید را به دست آورد. او سومین نفر رده‌بندی کلی بود.
این چهار پیراهن تنها جوایز مسابقه نیستند. رده‌بندی تیمی و جایزه تهاجمی‌ترین دوچرخه‌سوار هم وجود دارد.
حتی برای آخرین نفر مسابقه هم یک لقب معروف وجود دارد: لانترن روژ یا «فانوس قرمز». آخر شدن در تور به معنی شکست خوردن نیست؛ همین که کسی بتواند سه هفته مسابقه را تمام کند، خودش دستاورد بزرگی است.
چرا در مسابقه یک تیم برای یک نفر رکاب می‌زند؟
یکی از چیزهایی که برای بیننده تازه‌کار عجیب است، همین موضوع است. در ظاهر، تور دو فرانس یک مسابقه فردی به نظر می‌رسد. اما در واقع تیم‌ها نقش بسیار مهمی دارند. هر تیم هشت دوچرخه‌سوار دارد و همه قرار نیست برای قهرمانی کلی بجنگند. یک نفر ممکن است رهبر تیم باشد و هدفش پیراهن زرد باشد. بقیه وظیفه دارند او را در بهترین موقعیت نگه دارند. آن‌ها ممکن است جلوی او حرکت کنند تا مقاومت باد کمتر شود، برایش بطری آب و غذا بیاورند، سرعت گروه را کنترل کنند یا در کوهستان تا جایی که می‌توانند برای رهبر تیم ریتم مناسب ایجاد کنند.
در دوچرخه‌سواری حرفه‌ای، یک قهرمان بزرگ معمولاً بدون تیم قدرتمندش نمی‌تواند سه هفته دوام بیاورد. به همین دلیل اگر در تلویزیون دیدید چند دوچرخه‌سوار تمام انرژی خود را خرج می‌کنند و در نهایت از گروه عقب می‌افتند، لزوماً شکست نخورده‌اند. شاید دقیقاً کاری را انجام داده‌اند که تیم از آن‌ها خواسته است.
مرحله‌های تور دو فرانس
تور دو فرانس هر روز یک شکل ندارد. بعضی مرحله‌ها تقریباً صاف‌اند و برای اسپرینترها ساخته شده‌اند. در این مرحله‌ها ممکن است ساعت‌ها گروه بزرگی از دوچرخه‌سوارها تقریباً کنار هم حرکت کنند و در چند کیلومتر آخر، ناگهان سرعت به بیش از ۶۰ کیلومتر در ساعت برسد.
بعضی مرحله‌ها تپه‌ای هستند و مدام بالا و پایین می‌روند. بعد نوبت کوهستان می‌رسد؛ جایی که تفاوت بین یک قهرمان واقعی تور و یک دوچرخه‌سوار خوب می‌تواند خودش را نشان دهد.
نوع دیگری هم وجود دارد به اسم: تایم‌تریل.
اینجا دیگر خبری از پناه گرفتن پشت دیگران نیست. دوچرخه‌سوار، یکی‌یکی یا به شکل تیمی، با ساعت مسابقه می‌دهد. چند ثانیه در چنین مرحله‌ای می‌تواند در پایان سه هفته تعیین‌کننده باشد.
در تور دو فرانس ۲۰۲۶، ۲۱ مرحله شامل هفت مرحله صاف، چهار مرحله تپه‌ای، هشت مرحله کوهستانی، یک تایم‌تریل تیمی و یک تایم‌تریل انفرادی بود.
چرا مسیر تور دو فرانس مهم است؟
تور دو فرانس هر سال مسیر تازه‌ای دارد و همین مسیر یکی از مهم‌ترین بخش‌های داستان مسابقه است. یک سال ممکن است مسابقه برای اسپرینترها مناسب‌تر باشد و سال دیگر، کوهستان آن‌قدر پررنگ شود که سرنوشت پیراهن زرد در گردنه‌ها تعیین شود.
در تاریخ تور، آلپ و پیرنه نقش ویژه‌ای داشته‌اند. گردنه‌هایی مثل تورماله و صعودهایی مثل آلپ دوئز برای علاقه‌مندان دوچرخه‌سواری همان جایگاهی را دارند که بعضی ورزشگاه‌های معروف برای فوتبال دارند.
در سال ۲۰۲۶، مسابقه از بارسلون شروع شد و بعد وارد فرانسه شد. این سومین بار بود که گرند دپار تور از اسپانیا آغاز می‌شد. مسیر نهایی ۳۲۰.۷ کیلومتر بود و شامل پنج پایان در ارتفاع، از جمله دو بار صعود به آلپ دوئز، می‌شد. مسیر در نهایت به پاریس رسید؛ جایی که سال‌هاست پایان نمادین تور در آن برگزار می‌شود.
البته مرحله آخر همیشه آن‌قدر آرام نیست که تصور می‌کنیم. در سال ۲۰۲۶، به دلیل آتش‌سوزی‌های جنگلی و شرایط امنیتی، مرحله پایانی کوتاه‌تر شد و مسیر ۱۳۳ کیلومتری به حدود ۸۹ کیلومتر کاهش پیدا کرد. مسیر همچنین از مون‌مارتر عبور کرد و پایان متفاوتی نسبت به سال‌های معمول داشت.
قهرمان‌هایی که تاریخ تور دو فرانس را ساخته‌اند
برای درک بزرگی تور دو فرانس کافی است به فهرست قهرمانانش نگاه کنیم.
تا سال ۲۰۲۶ فقط پنج دوچرخه‌سوار توانسته‌اند پنج بار قهرمان تور شوند:
ژاک آنکتیل (Jacques Anquetil)، ادی مرکس (Eddy Merckx)، برنار هینو (Bernard Hinault)، میگل ایندوراین (Miguel Induráin) و تادئوش پوگاچار (Tadej Pogačar).
پوگاچار با قهرمانی در سال ۲۰۲۶ به این جمع اضافه شد؛ قهرمانی‌های قبلی او در سال‌های ۲۰۲۰، ۲۰۲۱، ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بود. او تور ۲۰۲۶ را با فاصله ۶ دقیقه و ۲۶ ثانیه از رمکو ایونپول تمام کرد.
اما همه رکوردهای تور مربوط به قهرمانی کلی نیستند. ادی مرکس، یکی از بزرگ‌ترین دوچرخه‌سواران تاریخ، سال‌ها نماد تسلط در دوچرخه‌سواری بود. لقبش «آدم‌خوار» بود؛ لقبی که بیشتر از آنکه درباره شخصیتش باشد، به میل سیری‌ناپذیرش برای بردن اشاره می‌کرد.
مارک کاوندیش هم در سال ۲۰۲۴ به رکوردی رسید که سال‌ها دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید: ۳۵ پیروزی مرحله‌ای در تور؛ یک برد بیشتر از رکورد قبلی ادی مرکس.
گرگ لموند هم به خاطر قهرمانی سال ۱۹۸۹ مشهور است؛ تور را فقط با هشت ثانیه اختلاف برد، یکی از نزدیک‌ترین پایان‌های تاریخ مسابقه.
در سال‌های اخیر هم رقابت تادئوش پوگاچار و یوناس وینگگارد یکی از داستان‌های اصلی تور بود. اما در ۲۰۲۶، پوگاچار با پنجمین قهرمانی‌اش فاصله خود را از رقبای مستقیمش بیشتر کرد.
تور دو فرانس زنان چیست؟
تور دو فرانس زنان با نام رسمی Tour de France Femmes avec Zwift، نسخه زنان همین مسابقه بزرگ است؛ اما داستانش کمی پیچیده‌تر از یک نسخه زنانه از تور مردان است. مسابقات زنان در شکل‌های مختلف از دهه‌های قبل برگزار شده بود، اما نسخه امروزی تور دو فرانس زنان از سال ۲۰۲۲ آغاز شد. اولین دوره هشت مرحله داشت و از پاریس شروع شد. از آن زمان، مسابقه هر سال بزرگ‌تر شده و جای خودش را در تقویم مهم دوچرخه‌سواری حرفه‌ای زنان پیدا کرده است.
در تور دو فرانس زنان هم مثل مسابقه مردان، برنده رده‌بندی کلی کسی است که کمترین زمان مجموع را در تمام مراحل ثبت کند و پیراهن زرد را بپوشد. مرحله‌های صاف، تپه‌ای، کوهستانی و تایم‌تریل هم وجود دارند و تیم‌ها برای حمایت از رهبر خود و رقابت در رده‌بندی‌های مختلف با هم مسابقه می‌دهند. در واقع، اگر ساختار کلی تور را بشناسید، دنبال کردن مسابقه زنان هم چندان سخت نیست.
تور زنان در سال ۲۰۲۶ برای پنجمین بار برگزار شد و ۹ مرحله داشت. مسابقه از لوزان در سوئیس شروع شد و پس از عبور از بخش‌هایی از فرانسه، با صعود به مون‌ونتو و سپس مرحله‌ای در اطراف نیس ادامه پیدا کرد. مجموع مسیر به حدود ۱۱۷۵ کیلومتر رسید و برای نخستین بار یک پایان مرحله در مون‌ونتو در نظر گرفته شد. در پایان، دمی والرینگ (Demi Vollering) قهرمان رده‌بندی کلی شد و پیراهن زرد را به دست آورد.
شاید مهم‌ترین تفاوت تور زنان با تور مردان، نه در اصل مسابقه، بلکه در تاریخچه و مسیری باشد که برای رسیدن به جایگاه امروزی طی کرده است. تور زنان هنوز مسابقه‌ای جوان‌تر است، اما در همین چند سال کوتاه، سطح رقابت و توجه به آن به شکل محسوسی افزایش پیدا کرده است. اگر تور دو فرانس مردان بیش از یک قرن داستان و افسانه پشت سر خود دارد، تور زنان تازه در حال ساختن تاریخ خودش است.
تور دو فرانس فقط درباره برنده‌ها نیست
شاید عجیب باشد، اما بخش مهمی از شهرت تور از اتفاقاتی آمده که هیچ ارتباطی با پیراهن زرد نداشته‌اند.
در سال ۱۹۱۳، اوژن کریستوف در میانه مسابقه دوشاخ دوچرخه‌اش را شکست. مجبور شد خودش آن را در یک آهنگری تعمیر کند و ماجرا به یکی از داستان‌های معروف تاریخ تور تبدیل شد.
در سال ۱۹۷۵، ادی مرکس در جریان مسابقه از سوی یک تماشاگر مشت خورد.
در سال ۲۰۲۱ هم یک تماشاگر با تابلوی بزرگی که به سمت دوربین‌ها گرفته بود، باعث یک سقوط زنجیره‌ای در همان مراحل ابتدایی شد و در سال ۲۰۰۳، لنس آرمسترانگ برای فرار از یک زمین‌خوردن از مسیر خارج شد و وارد مزرعه شد؛ صحنه‌ای که بعدها بارها در تصاویر تاریخی تور دیده شد.
این اتفاق‌ها نشان می‌دهند که تور فقط یک رقابت بین دوچرخه‌سوارها نیست. جاده، هوا، تماشاگرها، خودروهای تیم‌ها و حتی اشتباه‌های کوچک هم می‌توانند بخشی از داستان مسابقه شوند.
دوپینگ؛ سایه‌ای که هنوز از تور دو فرانس جدا نشده است
صحبت از تاریخ تور بدون صحبت از دوپینگ تقریباً غیرممکن است. در دهه‌های مختلف، دوچرخه‌سواران برای تحمل فشار فوق‌العاده مسابقه از مواد و روش‌های ممنوع استفاده کرده‌اند. یکی از مشهورترین اتفاق‌ها در سال ۱۹۶۷ رخ داد؛ زمانی که تام سیمپسون، دوچرخه‌سوار بریتانیایی، در جریان صعود مون‌ونتو جان خود را از دست داد. در بدن او مواد محرک پیدا شد.
اما رسوایی‌ها به همین‌جا ختم نشدند. در سال ۱۹۹۸، پرونده معروف فستینا تور را تکان داد. پلیس مقادیر زیادی مواد ممنوعه در ارتباط با تیم فستینا پیدا کرد و این تیم از مسابقه کنار گذاشته شد.
چند سال بعد، ماجرای لنس آرمسترانگ به یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های تاریخ ورزش تبدیل شد. آرمسترانگ هفت بار بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ قهرمان تور شده بود، اما در سال ۲۰۱۲ تمام این عنوان‌ها از او پس گرفته شد و نامش از فهرست قهرمانان آن سال‌ها کنار رفت.
بعد از چنین اتفاقاتی، سیستم‌های کنترل دوپینگ پیچیده‌تر شدند و ابزارهایی مانند پاسپورت بیولوژیک برای دنبال کردن تغییرات غیرعادی شاخص‌های بدن ورزشکاران به کار گرفته شد.
برنده تور دو فرانس چقدر پول می‌گیرد؟
با توجه به شهرت تور، شاید تصور کنید جایزه نقدی آن فوق‌العاده زیاد است، اما در مقایسه با بعضی ورزش‌های حرفه‌ای دیگر، این‌طور نیست.
در سال ۲۰۲۶، مجموع جوایز تور حدود ۲.۳ میلیون یورو بود و قهرمان رده‌بندی کلی ۵۰۰ هزار یورو دریافت کرد. اما پول واقعی ماجرا فقط در جایزه نقدی نیست. یک پیروزی در تور می‌تواند ارزش قرارداد یک دوچرخه‌سوار را تغییر دهد، برای تیم اسپانسر جذب کند و نام یک ورزشکار را در سطح جهانی مطرح کند. به همین دلیل، برای بسیاری از دوچرخه‌سوارها ارزش پیراهن زرد بسیار بیشتر از مبلغی است که بابت آن دریافت می‌کنند.
تیم‌ها فقط دوچرخه‌سوار نیستند
وقتی از «تیم» در تور دو فرانس حرف می‌زنیم، منظور فقط هشت دوچرخه‌سوار نیست. پشت هر تیم یک مجموعه بزرگ از مربی‌ها، پزشکان، فیزیوتراپ‌ها، مکانیک‌ها، ماساژورها و راننده‌ها فعالیت می‌کنند و در طول سه هفته تقریباً همه‌جا همراه دوچرخه‌سوارها هستند.
هر تیم چند خودرو در اختیار دارد؛ خودروهایی که پشت سر گروه حرکت می‌کنند و دوچرخه‌های یدکی، چرخ، ابزار تعمیر و تجهیزات مختلف را حمل می‌کنند. یک تیم حرفه‌ای حتی برای تغذیه و آب‌رسانی دوچرخه‌سوارها هم برنامه دقیقی دارد. غذا و نوشیدنی فقط چیزی نیست که در جیب پیراهن گذاشته شود؛ در طول مرحله از خودروهای تیم یا مناطق مخصوص تغذیه به دست دوچرخه‌سوارها می‌رسد.
به همین دلیل، وقتی یک دوچرخه‌سوار بعد از سه هفته روی سکوی پاریس می‌ایستد، در واقع نتیجه کار یک نفر را نمی‌بینیم. پشت آن پیراهن زرد، یک تیم کامل ایستاده است.
دوچرخه‌های تور دو فرانس چه فرقی با هم دارند؟
اگر مسابقه را از تلویزیون ببینید، شاید همه دوچرخه‌ها شبیه هم به نظر برسند؛ اما دوچرخه‌ای که یک رکاب‌زن در یک مرحله صاف استفاده می‌کند، لزوماً همان دوچرخه‌ای نیست که چند روز بعد با آن از یک گردنه بلند بالا می‌رود.
تیم‌های تور معمولاً چند نوع دوچرخه در اختیار دارند. دوچرخه‌های جاده‌ای معمولی برای بیشتر مرحله‌ها استفاده می‌شوند و تعادل خوبی بین وزن، آیرودینامیک و راحتی ایجاد می‌کنند. برای مرحله‌های کوهستانی، وزن پایین اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در مقابل، در تایم‌تریل، دوچرخه کاملاً متفاوت است: طراحی آن بیشتر روی آیرودینامیک متمرکز شده و وضعیت نشستن دوچرخه‌سوار هم برای کم کردن مقاومت هوا تغییر می‌کند.
در تور ۲۰۲۶ هم نام بعضی از بزرگ‌ترین برندهای دوچرخه دنیا را می‌توانستید روی دوچرخه‌های تیم‌ها ببینید؛ از Specialized و Canyon گرفته تا Colnago، Pinarello، Trek، Scott، Cervélo، BMC و Cube. هر تیم معمولاً با یک برند اصلی همکاری دارد و دوچرخه‌ها و تجهیزاتش را متناسب با نیازهای مسابقه انتخاب می‌کند.
البته دوچرخه‌های تور فقط سبک و گران نیستند؛ هر کدام برای یک هدف مشخص ساخته شده‌اند. وقتی یک دوچرخه‌سوار در یک کیلومتر آخر مرحله صاف با سرعت بسیار بالا به خط پایان نزدیک می‌شود، آیرودینامیک اهمیت زیادی دارد. چند روز بعد، همان مسابقه ممکن است به جایی برسد که هر گرم اضافه در یک صعود طولانی اهمیت پیدا کند.
به همین دلیل در تور دو فرانس، دوچرخه هم مثل خود دوچرخه‌سوار بخشی از استراتژی مسابقه است.
تور دو فرانس برای شهرها چه معنایی دارد؟
تور هر سال وارد تعداد زیادی شهر و منطقه می‌شود. بعضی شهرها میزبان شروع یک مرحله هستند و بعضی پایان آن را میزبانی می‌کنند. برای این شهرها، تور می‌تواند یک رویداد بزرگ گردشگری باشد: هتل‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌ها و خدمات محلی برای چند روز با تعداد زیادی مسافر و تماشاگر روبه‌رو می‌شوند.
اما تور فقط دوچرخه‌سوارها را با خود نمی‌آورد، یک کاروان تبلیغاتی بزرگ پیش از peloton حرکت می‌کند؛ خودروها و وسایل تبلیغاتی که برای تماشاگران کنار جاده هدیه و محصولات تبلیغاتی پخش می‌کنند. این کاروان برای بسیاری از کودکان و خانواده‌هایی که کنار مسیر منتظرند، خودش بخشی از جذابیت تور است. به همین دلیل تور در فرانسه فقط یک مسابقه ورزشی نیست؛ بخشی از فرهنگ عمومی کشور شده است.
مسابقه‌ای که ادعا می‌کند سبز است، اما بی‌اثر نیست
دوچرخه‌سواری در نگاه اول یکی از سبزترین ورزش‌های دنیاست: ورزشکارها با دوچرخه حرکت می‌کنند و سوخت فسیلی مصرف نمی‌کنند، اما اگر کل تور را نگاه کنیم، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود. صدها هزار تماشاگر برای دیدن مسابقه جابه‌جا می‌شوند. تیم‌ها، برگزارکنندگان، رسانه‌ها و کاروان تبلیغاتی تعداد زیادی خودرو در اختیار دارند و برگزاری یک رویداد سه‌هفته‌ای در چنین مقیاسی انرژی و منابع زیادی مصرف می‌کند.
خود برگزارکنندگان هم این مسئله را پذیرفته‌اند. نخستین ارزیابی کربن تور در سال ۲۰۱۳ انجام شد و در ارزیابی بعدی، میزان انتشار مستقیم نسبت به ۲۰۱۳ حدود ۳۷ درصد کاهش پیدا کرده بود. با این حال، خود برگزارکنندگان می‌گویند بخش بزرگی از ردپای کربنی مسابقه به تماشاگران مربوط می‌شود.
از طرف دیگر، تغییرات اقلیمی خودش دارد روی تور اثر می‌گذارد. گرمای شدید، آتش‌سوزی و شرایط غیرعادی آب‌وهوا می‌توانند برنامه مسابقه را تغییر دهند؛ همان‌طور که در سال ۲۰۲۶ آتش‌سوزی‌های فرانسه روی مرحله پایانی اثر گذاشتند. بنابراین تور با یک تناقض جالب روبه‌روست: ورزشی که نماد حرکت با دوچرخه است، یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای سیار دنیاست. اینکه تلاش‌های برگزارکنندگان برای کاهش اثرات محیط‌زیستی تا چه اندازه کافی است، هنوز جای بحث دارد.
تور دو فرانس فقط مسابقه سریع‌ترین دوچرخه‌سوار نیست؛ مسابقه‌ای است درباره دوام آوردن.
سه هفته رکاب زدن، هزاران کیلومتر جاده، گرما و باران، سقوط، کوهستان، فشار روانی و رقابت با بهترین دوچرخه‌سواران جهان، در پایان فقط یک نفر پیراهن زرد را می‌پوشد.
اما برای رسیدن به پاریس، همه آن‌هایی که از خط پایان عبور می‌کنند، کاری انجام داده‌اند که برای بیشتر ما حتی تصور کردنش هم سخت است.
اگر تا امروز تور دو فرانس را ندیده‌اید، لازم نیست از اول همه قوانین را بدانید. کافی است یک مرحله کوهستانی را تماشا کنید و به جای اینکه فقط به نفر اول نگاه کنید، به تیم‌ها، فاصله‌ها، حمله‌ها و تغییرات کوچک در سرعت دقت کنید. احتمالاً بعد از چند کیلومتر متوجه می‌شوید که چرا این مسابقه، بعد از بیش از ۱۲۰ سال، هنوز تماشایی است.